DarkFlow

2011-05-31T06:32:00.000-07:00

ΘΥΜΑΜΑΙ...

τις δροσερές πορτοκαλάδες σου να σβήνουν τη δίψα μου εκείνα τα παιδικά καλοκαιρινά απογεύματα, τη μυρωδιά τους όταν τις άνοιγες, τον ήχο του ανθρακικού, θυμάμαι τα πολύχρωμα λουκούμια σου να γλυκαίνουν τις άσχημες σκέψεις μου - τα κίτρινα ήταν τα αγαπημένα μου, θυμάσαι; - την παγωμένη βανίλια, τον ήχο του κουταλιού στα δόντια μου όταν πια είχε τελειώσει, τις καραμέλες βουτύρου, το χρυσό περιτύλιγμα που κρατούσα στις τσέπες μου μέρες γιατι πίστευα ότι ήταν θησαυρός - τώρα το ξέρω πως ήταν -, μα πάνω απ' όλα θυμάμαι το ζεστό σου χέρι να γεμίζει την ψυχή μου με τις πιο γλυκές αναμνήσεις.

Τώρα που "φεύγεις",

τίποτα δεν γλυκαίνει την πίκρα.

2011-05-18T02:04:00.000-07:00

PASHOCK

Αφού μας κατέκαψε, ο ήλιος σταμάτησε να ανατέλει. Τώρα διαρκώς δύει. Στη Sunset Μπούρδελβαρντ, το φως λιγοστεύει, γεμίζοντας σκιές τα σπίτια της πόλης. Μέσα κι έξω. Όντα απελπισμένα σπαράζουν το ένα το άλλο για να επιβιώσουν, ενώ πλουσιοπάροχα στις τηλεοράσεις η συνταγή "Μπουτάκια στρος-καν με greek S.O.S." κλέβει (στην κυριολεξία) την παράσταση. Το φως υποχωρεί δίνοντας τη θέση του στο σκοτάδι. Μάτια τρομαγμένα περίεργων ανθρωποειδών κοιτάζουν μέσα από τις χαραμάδες τη σφαγή που τους γεμίζει τις τσέπες. Για εκείνους είναι χρυσός. Στην πραγματικότητα είναι βάρος. Κι όσο περισσότερο πλουτίζουν, τόσο περισσότερο βαραίνουν. Τόσο περισσότερο φοβούνται... Το να ζεις δεκαετίες ολόκληρες δημοσία δαπάνη έχει το τίμημά του. Και την ατιμία του. Οι κραυγές δυναμώνουν. Πλησιάζουν. Τα θηρία στην αρένα είναι αναρίθμητα. Αποφασισμένα. Ο χειρότερος αντίπαλος είναι εκείνος που δεν έχει τίποτα να χάσει. Τα μάτια είναι πλέον ορθάνοιχτα. Το βάρος αφόρητο. Η ασφάλεια χάθηκε μέσα στη νύχτα μαζί με τον ήλιο που την κάλυπτε. Τώρα το καθεστώς του σκότους είναι κοινός παρανομαστής. Κι εκείνοι που θαμπώθηκαν από τη λάμψη και την απατηλή ακτινοβολία του πλούτου, αδυνατούν να διακρίνουν στο σκοτάδι εξόδους κινδύνου. Οι πόρτες σφραγίζουν ερμητικά. Εκείνοι που κρύβονται από πίσω τους δεν γνωρίζουν τη δύναμη του θηρίου που γεννήθηκε εν αγνοία τους. Θα χρειαστεί να τρέξουν. Αλλά με τόσο βάρος στις τσέπες και την ψυχή, πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις;

2011-05-11T06:25:00.000-07:00

Dream within a dream

"Oλόκληρη η ζωή μου

δεν ήταν παρά η ανάμνηση ενός ονείρου

μέσα σε ένα άλλο όνειρο"

Τάσος Λειβαδίτης

2011-03-31T03:23:00.000-07:00

aurasea

Η θαλασσινη αύρα

καθαρίζει το μυαλό και

σε βοηθά να δεις

τα πράγματα καλύτερα

2011-03-25T10:28:00.000-07:00

do you mind?

2011-03-09T05:31:00.000-08:00

θέσει βραχεία φύσει μακρά

ουρανός

σύννεφα

βουνά

θάλασσα

λιμάνι

δέντρα

2011-03-06T12:29:00.000-08:00

σώψυχήμα

επιφάνεια ψυχή,

σ' ανέμου άγγιγμα,

ρεύματα αγάπης,

σε ωχρές ψυχές,

σώματα δώματα,

πλημμυρισμένα.

photo by flickr

2011-01-04T02:35:00.000-08:00

As time goes by

2010-08-03T03:08:00.001-07:00

POEM WITH TWO ENDINGS

Say “death” and the whole room freezes—

even the couches stop moving,

even the lamps.

Like a squirrel suddenly aware it is being looked at.

Say the word continuously,

and things begin to go forward.

Your life takes on

the jerky texture of an old film strip.

Continue saying it,

hold it moment after moment inside the mouth,

it becomes another syllable.

A shopping mall swirls around the corpse of a beetle.

Death is voracious, it swallows all the living

Life is voracious, it swallows all the dead.

Neither is ever satisfied, neither is ever filled,

each swallows and swallows the world.

The grip of life is as strong as the grip of death.

(but the vanished, the vanished beloved, o where?)

By Jane Hirshfield

photo by flickr

2010-07-20T07:35:00.000-07:00

Πολύτιμη λήθη

Να έρθει σαν αεράκι απαλό και να διαγράψει

τους μέσα μας αντικατοπτρισμούς, να "ρυτιδιάσει"

τις επιφάνειες της μνήμης μας και να ζεστάνει

τις ψυχές μας με ένα χρώμα βαθιά νοσταλγικό,

απόηχο ζεστών αναμνήσεων, από άλλες ζωές,

ξεχασμένες,

μακρινές.

photo by flickr

2010-07-05T07:10:00.000-07:00

l(life)i(life)f(life)e

Life is a large file,

full of lives of fools,

who live with the illusion,

of an instant reflection.

2010-06-12T09:26:00.000-07:00

Η ευτυχία είναι...

ένα κατάλευκο

ποδήλατο με μεγάλες ρόδες,

γεμάτο χρώματα και λουλούδια,

έτοιμο να μας ταξιδέψει σε αλλιώτικους κόσμους,

από δρόμους βαθιά λησμονημένους:

μακριά, στο κέντρο του εαυτού μας,

εκεί όπου όλα βρίσκουν ξανά την

πραγματική τους σημασία.

2010-06-04T06:13:00.000-07:00

Όλα είναι όπως τότε που έφυγες. Όπως τα άφησες. Το βάρος της απουσίας σου βουλιάζει ακόμα στα μαξιλάρια τα απογεύματα. Το άγγιγμά σου άφησε τη γωνία του καναπέ τόσο ζεστή... σαν να της έδωσε ζωή. Ακόμα και το φως, εκεί κοντά στο παράθυρο, είναι διαφορετικό. Σαν πάντα να δύει. Ζεστό και αλλιώτικο. Διαγράφει το χαμόγελό σου στον τοίχο. Και καθώς πέφτει η νύχτα, όλα γίνονται φως. Και η απουσία σου γίνεται παρουσία. Ένα αέρας μου αγγίζει το πρόσωπο. "Όλα θα πάνε καλά" μου λες. "Σ' αγαπώ". Και το αεράκι χάνεται. Το πορτοκαλί φως από τα φώτα των δρόμων επιστρέφει στο δωμάτιο. Κι όλα είναι ξανά όπως τότε που έφυγες. Όπως τα άφησες. Το βάρος της απουσίας σου βουλιάζει για μια ακόμα φορά στον καναπέ. "Κι εγώ" σου απαντώ."Κι εγώ. Πολύ".

2010-05-31T01:11:00.000-07:00

wings of desire

Όταν το παιδί ήταν παιδί,
Ήταν η ώρα για αυτά τα ερωτήματα:

Γιατί είμαι εγώ, και γιατί δεν ειμαι εσύ;
Γιατί είμαι εδώ, και όχι εκεί;

Πότε ξεκίνησε ο χρόνος και πού τελειώνει το διάστημα;
Δεν είναι η ζωή κάτω από τον ήλιο απλώς ένα όνειρο;

Είναι μήπως αυτό που βλέπω και ακούω και μυρίζω
μόνο μια παραίσθηση ενός κόσμου πριν τον κόσμο;

PETER HANDKE

''WINGS OF DESIRE''

photo by flickr

2010-05-06T07:04:00.000-07:00

ΝΤΡΟΠΗ

ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ

ΑΝΟΧΗ,

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ,

ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ,

ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ,

ΑΠΡΑΞΙΑ,

ΑΠΑΘΕΙΑ,

ΑΝΟΗΣΙΑ,

ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑ,

ΑΝΑΣΤΟΛΗ,

ΑΤΙΜΙΑ,

ΑΓΝΟΙΑ,

ΑΚΑΘΑΡΣΙΑ,

ΑΚΡΙΣΙΑ,

ΑΠΕΡΙΣΚΕΨΙΑ,

ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ,

ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ,

ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ,

ΑΝΑΝΔΡΙΑ

ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΚΕΙ.

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ!

2010-04-29T01:05:00.000-07:00

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Τρέξτε! Εκπτώσεις μέχρι και 100% σε όνειρα και φιλοδοξίες!

Επιλέξτε μέσα από μια τεράστια γκάμα

μετάλλων, χρωμάτων και σχεδίων

και βρείτε τώρα αυτό που

ταιριάζει ιδανικά

στις δικές σας

(ψεύτικες)

ανά

γκ

photo by flickr

2010-04-14T05:54:00.000-07:00

ΚαγγελάκιΑ

Πίσω από

τον απέραντο φόβο,

το μεγάλο θυμό,

τον υπέρογκο εγωισμό,

την ανυπέρβλητη υποκρισία,

την ανελέητη απόρριψη,

τις θεατρικές στάσεις,

τις προσωπικές παραστάσεις,

την ατομική τύφλωση,

τον θολωμένο νου,

τις επιτηδευμένες ηδονές,

τις αξεπέραστες οδύνες,

μέσα

βρίσκεται φυλακισμένο,

ένα

μικρό, φοβισμένο παιδί.

2010-02-04T05:04:00.000-08:00

Belong

Τους πήρε πολύ καιρό να

να αντιμετωπίσουν φόβους,

να συνειδητοποιήσουν πράγματα,

να ξεπεράσουν καταστάσεις,

να αφήσουν πίσω τους,

να ξεχάσουν για πάντα,

να πιστέψουν απ' την αρχή,

να γελάσουν δυνατά,

να ησυχάσουν ώστε

να αισθανθούν ότι ανήκουν

ξανά

και να αφεθούν τελικά,

σε αυτή την ηρεμία,

την ασφάλεια,

που κάθε ζωντανό πλάσμα αναζητά.

Ας κάνουμε τώρα λίγη ησυχία.

2010-01-28T01:42:00.000-08:00

εγώανάμεσαεσύ

εγώσυστάσειςεσύ

εγώπεριστάσειςεσύ

εγώπαραστάσειςεσύ

εγώκαταστάσειςεσύ

εγώυποστάσειςεσύ

εγώεκστάσειςεσύ

εγώαντιστάσειςεσύ

εγώδιαστάσειςεσύ

εγώαποστάσειςεσύ

εγώκενόεσύ;

2010-01-21T02:42:00.000-08:00

a sea of blindness

2010-01-20T03:25:00.000-08:00

Δε μένω...

στο πριν, στο μετά,

στο παντού, στο πουθενά,

σε σχέσεις, υποσχέσεις,

προσωπικές αντιπαραθέσεις,

σε όνειρα δικά μας,

των άλλων, των μεγάλων,

σε πρόσωπα χαμόγελα,

σε λύπες λεωφόρους,

χωρίς όρια και όρους

πέρα μακριά,

και όλα αυτά...

Τώρα που φεύγεις...

photo by flickr

2010-01-12T04:09:00.000-08:00

T_I_M_E

Η μεγαλύτερη

α π ό σ τ α σ η

είναι ο

ς.

photo by flickr

2009-12-14T06:26:00.000-08:00

ο θεριστής

"Βλέπω στο θεριστή το

πρόσωπο του θανάτου, με

την έννοια ότι η ανθρωπότητα

θα μπορούσε να αποτελεί

το σιτάρι που δρέπει.

Μα δεν υπάρχει θλίψη σε αυτό το θάνατο.

Λαμβάνει χώρα μέρα μεσημέρι, με τις

ακτίνες του ήλιου να πλημμυρίζουν

τα πάντα μέσα σε ένα

φως από ατόφιο

χρυσάφι."

Vincent Van Gogh

2009-12-02T03:28:00.000-08:00

Sweet disposition

is the feeling

when everything seems

centred,

when everything seems

possible,

when finally a little nothing

turns to a huge everything

photo by flickr

2009-11-13T00:42:00.000-08:00

Beggars and choosers

"So you scream from behind your door
Say what's mine is mine and not yours
I may have too much but I'll take my chances
'Cause God's stopped keeping score"

photo by flickr

2009-11-09T00:42:00.000-08:00

S o (u) l a r i s

Η βαρύτητα των ψυχών, των αναμνήσεων,

των καταστάσεων, των γεγονότων,

των εικόνων, των αγγιγμάτων,

των βλεμμάτων, των

πνευμάτων, των

νευμάτων, σε

τραβά

2009-11-04T05:57:00.001-08:00

Ψυχολαμπίδες

Αυτό το κρύο του χειμώνα. Λίγο πιο μετά από τη δύση.

Την ώρα που υπέροχα ψυχρά αγγίγματα βάφουν μπλε

τις ζωές μας.

Μέσα σε αυτή την ισορροπία, χρώματος και ψύχους,

ανάβουν οι ψυχές μας.

Ανύπαρκτοι σε μέγεθος ήλιοι,

τεράστιοι όμως σε πυκνότητα,

μπαίνουν σε τροχιές νοσταλγικές.

Κι εκεί συναντούμε σύμπαντα ψυχές από το παρελθόν,

βρίσκουμε ξανά εκείνα που χάθηκαν, που λησμονήθηκαν.

Για λίγο μόνο. Φωτιές ψυχές σε χειμωνιάτικο φόντο.

Για λίγο μόνο. Για λίγο.

2009-10-09T05:46:00.000-07:00

If i could tell you

Time will say nothing but I told you so,

Time only knows the price we have to pay;

If I could tell you I would let you know.

If we should weep when clowns put on their show,

If we should stumble when musicians play,

Time will say nothing but I told you so.

There are no fortunes to be told, although,

Because I love you more than I can say,

If I could tell you I would let you know.

The winds must come from somewhere when they blow,

There must be reasons why the leaves decay;

Time will say nothing but I told you so.

Perhaps the roses really want to grow,

The vision seriously intends to stay;

If I could tell you I would let you know.

Suppose the lions all get up and go,

And all the brooks and soldiers run away;

Will Time say nothing but I told you so?

If I could tell you I would let you know.

W. H. Auden (1907 - 73)

Photo by Flickr

2009-09-06T06:10:00.000-07:00

Γυάλινεςστιγμές

«If I could I'd hold this moment

If I could I'd make it last

Sometimes life just seems to shatter

Like we're made of glass»

2009-08-30T02:39:00.000-07:00

Το αριθμητήριο της βροχής

Λευκό και γκρι. Και ζωή. Κι ασημένια βροχή. Κι ένας ουρανός ντυμένος σύννεφα. Με σταγόνες στιγμές να ποτίζουν γλυκά την ψυχή μας που στέγνωσε. Κι αναμμένα τα φανάρια των δρόμων. Πορτοκαλί όνειρα σε μωβ φόντο. Κι ένα βραδινό παγωμένο αεράκι να ανοίγει τα παράθυρα ευγενικά. Για να μπει μέσα η αγάπη. Και να λυθούν έτσι οι κόμποι στις αόρατες χορδές που μας συνδέουν. Φώτα πέρα μακριά. Στην άλλη μας όχθη.
Με τέτοιο καιρό πως να μην γίνουμε άλλοι άνθρωποι.

Αν κάτι μετράει, είναι αυτό.

Photo by Flickr

2009-08-15T10:07:00.000-07:00

WHY(?)RES

"You got wires, going in
You got wires, coming out of your skin
You got tears, making tracks
I got tears, that are scared of the facts"

2009-08-02T01:35:00.000-07:00

Μακριά,

στον ορίζοντα πέρα...

«Μ' αρέσει να βλέπω την άσπρη γραμμή

που αφήνουν πίσω τ' αμάξια όταν τρέχουν,

να φτάνω σε πόλεις που μόλις να έχουν

ανάψει τα φώτα

και μια μουσική να φωτίζει απαλά

τις ψυχές των ανθρώπων...»

2009-07-12T08:36:00.000-07:00

Ευχαριστώ...

Από μικρή μου άρεσε να κοιτώ "πίσω". Και στα ταξίδια ακόμα, αν έχω την επιλογή, κάθομαι ανάποδα. Με γοητεύει περισσότερο η διαδρομή που φεύγει από εκείνη που έρχεται... Σου δίνεται ο χρόνος να "παρατηρήσεις" τη στιγμή, να προλάβεις να τη χαράξεις μέσα σου προτού χαθεί. Να κάνεις τη στιγμή, την εικόνα, τον άνθρωπο που αποχωρεί δικό σου. Για πάντα... Προσπαθείς να παρατείνεις τον οπτικό "απόηχο" αυτού που φεύγει. Έπειτα, εσύ θα το μεταφράσεις με όλες σου τις αισθήσεις: θα πάρει υφή, τόνο, μελωδία, μυρωδιές... Όλα σε μια προσπαθεια να αποτυπωθεί, να απαθανατιστεί ένα συναίσθημα, τις περισσότερες φορές πιο δυνατό από εκείνο που έζησες πραγματικά. Αλλά αυτό είναι μάλλον, που αποζητούν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα τους χαρακτηρίζει και πολλές φορές τους ορίζει η νοσταλγία... Γλυκό και πικρό σε ένα "παιχνίδι" με κατάληξη προδιαγεγραμμένη. Όπως όταν ήμασταν παιδιά: προσπαθούσαμε να κρατήσουμε στις χούφτες το νερό της θάλασσας σφίγγοντας όσο πιο πολύ μπορούσαμε τα μικροσκοπικά μας δάχτυλα. Οι σταγόνες όμως διαρκώς ξεγλιστρούσαν... Και πάλι απ'την αρχή...

Στα γλυκά απογεύματα τέλη καλοκαιριού, στη συστολή της αρχής του φθινοπώρου μετά το πάμφωτο καλοκαίρι... "Εποχές μέσα σε εποχές. Εποχές μέσα σε ανθρώπους. Άνθρωποι εποχές..."

Υ.Γ. Σχόλιο φίλης από παλαιότερο post.

Αφιερωμένο λοιπόν σε σένα ...

2009-06-06T10:47:00.000-07:00

Star(t)ing Point

Αστρική ύλη.

Το σημείο εκκίνησής μας

και το υλικό κατασκευής μας. Έτσι

εξηγούνται το δέος και η νοσταλγία που

νιώθουμε στη θέα του νυκτερινού

ουρανού: ψάχνουμε ανάμεσα

στ' άστρα το δρόμο

του γυρισμού.

2009-05-28T06:00:00.000-07:00

DIES IRAE

2009-05-27T14:32:00.000-07:00

LOSTALGIA

Ο γλυκόπικρος απόηχος

των πραγμάτων που χάθηκαν,

είναι το δάκρυ που θαμπώνει

τώρα το βλέμμα σου,

καθώς κοιτάς πίσω εκείνα

τα γλυκά απογεύματα,

τέλη καλοκαιριού...

2009-05-22T05:30:00.000-07:00

T I'M E

ALONE

A Lee Il-ho sculpture

2009-04-30T15:35:00.000-07:00

The end of all things

Ονειρεύομαι ένα σπίτι στης πόλης την άκρη.

Κάπου ανάμεσα στην αρχή και το τέλος.

Κάπου ανάμεσα στο πραγματικό

και το φαντασιακό.

Εκεί όπου κανείς να μην έχει δει και ακούσει τίποτα,

την ώρα που αρχίζουν τα φώτα να

σβήνουν.

The Empire of Light

Rene Magritte

2009-04-25T05:26:00.000-07:00

artis

η γενική

της

τέχνης

2009-04-18T11:44:00.000-07:00

ΣκοτΆδη

Το σκοτεινό, πυκνό, κενό ανάμεσά τους

είναι τώρα μια πόρτα που σφράγισε απ' έξω όλο το

φως.

Όταν πεθάνει ο υπερκαινοφανής έρωτας,

μετατρέπεται σε αντιύλη.