Beggars and choosers

"So you scream from behind your door
Say what's mine is mine and not yours
I may have too much but I'll take my chances
'Cause God's stopped keeping score"

photo by flickr

S o (u) l a r i s

Η βαρύτητα των ψυχών, των αναμνήσεων,

 των καταστάσεων, των γεγονότων,

των εικόνων, των αγγιγμάτων, 

των βλεμμάτων,  των 

πνευμάτων,  των

νευμάτων, σε 

τραβά

κ

ά

τ

ω

Ψυχολαμπίδες

Αυτό το κρύο του χειμώνα. Λίγο πιο μετά από τη δύση. 

Την ώρα που υπέροχα ψυχρά αγγίγματα βάφουν μπλε 

τις ζωές μας.

Μέσα σε αυτή την ισορροπία, χρώματος και ψύχους,

 ανάβουν οι ψυχές μας. 

Ανύπαρκτοι σε μέγεθος ήλιοι,

τεράστιοι όμως σε πυκνότητα, 

μπαίνουν σε τροχιές νοσταλγικές.

Κι εκεί συναντούμε σύμπαντα ψυχές από το παρελθόν, 

βρίσκουμε ξανά εκείνα που χάθηκαν, που λησμονήθηκαν.

Για λίγο μόνο. Φωτιές ψυχές σε χειμωνιάτικο φόντο.

Για λίγο μόνο. Για λίγο. 

If i could tell you

Time will say nothing but I told you so,

Time only knows the price we have to pay;

If I could tell you I would let you know.

 

If we should weep when clowns put on their show,

If we should stumble when musicians play,

Time will say nothing but I told you so.

 

There are no fortunes to be told, although,

Because I love you more than I can say,

If I could tell you I would let you know.

 

The winds must come from somewhere when they blow,

There must be reasons why the leaves decay;

Time will say nothing but I told you so.

 

Perhaps the roses really want to grow,

The vision seriously intends to stay;

If I could tell you I would let you know.

 

Suppose the lions all get up and go,

And all the brooks and soldiers run away;

Will Time say nothing but I told you so?

If I could tell you I would let you know.

 

W. H. Auden (1907 - 73)

 Photo by Flickr

Γυάλινεςστιγμές

«If I could I'd hold this moment

If I could I'd make it last

Sometimes life just seems to shatter

Like we're made of glass»

Το αριθμητήριο της βροχής

Λευκό και γκρι. Και ζωή. Κι ασημένια βροχή. Κι ένας ουρανός ντυμένος σύννεφα. Με σταγόνες στιγμές να ποτίζουν γλυκά την ψυχή μας που στέγνωσε. Κι αναμμένα τα φανάρια των δρόμων. Πορτοκαλί όνειρα σε μωβ φόντο. Κι ένα βραδινό παγωμένο αεράκι να ανοίγει τα παράθυρα ευγενικά. Για να μπει μέσα η αγάπη. Και να λυθούν έτσι οι κόμποι στις αόρατες χορδές που μας συνδέουν. Φώτα πέρα μακριά. Στην άλλη μας όχθη.
Με τέτοιο καιρό πως να μην γίνουμε άλλοι άνθρωποι.

Αν κάτι μετράει, είναι αυτό.


Photo by Flickr

WHY(?)RES

"You got wires, going in
You got wires, coming out of your skin
You got tears, making tracks
I got tears, that are scared of the facts"